MK235 2022 - Historia wersji

Szdowk o 13:28, 29 kwi 2022

2022-04-29T13:28:42Z

Szdowk o 13:27, 29 kwi 2022

2022-04-29T13:27:06Z

Szdowk o 13:19, 29 kwi 2022

2022-04-29T13:19:32Z

Szdowk o 13:13, 29 kwi 2022

2022-04-29T13:13:25Z

Szdowk o 13:08, 29 kwi 2022

2022-04-29T13:08:35Z

Szdowk o 13:07, 29 kwi 2022

2022-04-29T13:07:21Z

Szdowk o 12:54, 29 kwi 2022

2022-04-29T12:54:45Z

Szdowk o 12:49, 29 kwi 2022

2022-04-29T12:49:02Z

Szdowk o 12:37, 29 kwi 2022

2022-04-29T12:37:21Z

Szdowk: /* Magnetofon MK235 */

2022-04-29T08:45:18Z

‎Magnetofon MK235

@@ Linia 13: / Linia 13: @@
 Zjednoczenie zupełnie nie dbało o jakąkolwiek politykę informacyjną, nie wspominając o reklamowej, przy wprowadzaniu nowych produktów do sprzedaży czy produkcji. Trudno zatem wskazać konkretne daty podjęcia poszczególnych etapów procesu wdrożenia licencji. Katalog wydany na 35 lecie ZRK wskazuje, że produkcję magnetofonów kasetowych na licencji Grundiga rozpoczęto w roku 1975. Pierwsze wydanie instrukcji obsługi do modelu MK235 ma w stopce datę 1976 r. Taka sama data, a dokładnie 12/08/1976 r. jest umieszczona na kartonie jednego z egzemplarzy MK235, którego zdjęcie zamieszczono w galerii /choć data jest już trudna do odczytania, z racji degradacji tuszu pieczątkowego/. Brak jest jednoznacznego dokładnego potwierdzenia, kiedy modele pojawiły się na rynku krajowym. Także poszczególne daty wprowadzania modernizacji jak i modeli rozwojowych jest nieostre, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że wiele rzeczy działo się płynnie, niektóre zostawały jedynie na papierze, a do innych z kolei papierowego potwierdzenia brak. Można jednak stwierdzić, że nawet nie znając stanowczych dat granicznych produkcji oraz jej skali, modele MK235 oraz jego pochodne to  najdłużej produkowana rodzina magnetofonów w PRL.
-W polskiej prasie próżno szukać informacji czy też recenzji nowego modelu. Z pomocą przychodzi jednak zagraniczne czasopismo – w czechosłowackim Amaterskie Radio na ślad licencji Grundiga można trafić dwa razy – w numerze 5/1976 przy okazji prezentacji polskich produktów oraz ponownie w numerze 1/1977, kiedy już poświęcono nowemu wyrobowi (właściwie wyrobom, gdyż opisano także model MK2500) osobny artykuł. Pozytywnie zachęcona redakcja, postanowiła przetestować produkt, jednakże okazało się to nie być takie proste. Egzemplarz do testów został wypożyczony drogą prywatną, gdyż fabryka z powodu eksportu oraz urlopu (!) prośby nie zrealizowała (lipiec/sierpień 1976r.). Zakup w polskim sklepie także się nie powiódł. Dalej jednak już było tylko lepiej. Redakcja zwróciła uwagę, że do produkcji wybrano urządzenia, proste, mało skomplikowane, choć niezbyt wysokiej klasy, to jednak poszukiwane na rynku konsumpcyjnym. Ostateczny wydźwięk testu był pozytywny. Pochwalono urządzenie za jakość montażu i przemyślaną koncepcję budowy mechanicznej, zwracając uwagę na łatwy demontaż elementów obudowy i dobry dostęp do podzespołów. Uzyskano najlepszy możliwie efekt najmniejszym nakładem pracy. Mechanikę uznano za prostą, wytykając jednak brak funkcji autostopu. Pomiary parametrów potwierdziły te deklarowane przez producenta w instrukcji obsługi. Jak stwierdził redaktor, licencja Grundig oraz znaki producenta zobowiązują do zachowania odpowiedniej jakości. Ostatecznie napisano, że MK235 reprezentuje pod względem wzornictwa topowy poziom w swojej klasie, a zjednoczenie dokonało dobrego wyboru na wyrób licencyjny, wdrażając model przemyślany i dobrej jakości, odrzucając te tańsze i gorsze. Nawet wytknięto, że dzięki MK235, ZRK osiągnął wyższy niż przemysł czechosłowacki, poziom jakościowy magnetofonów kasetowych – tym bardziej że tradycje i doświadczenia przemysłu PRL i Czechosłowaków są zgoła różne.
+W polskiej prasie próżno szukać informacji, czy też recenzji nowego modelu. Z pomocą przychodzi jednak zagraniczne czasopismo – w czechosłowackim Amaterskie Radio na ślad licencji Grundiga można trafić dwa razy – w numerze 5/1976 przy okazji prezentacji polskich produktów oraz ponownie w numerze 1/1977, kiedy już poświęcono nowemu wyrobowi (właściwie wyrobom, gdyż opisano także model MK2500) osobny artykuł. Pozytywnie zachęcona redakcja, postanowiła przetestować produkt, jednakże okazało się to nie być takie proste. Egzemplarz do testów został wypożyczony drogą prywatną, gdyż fabryka z powodu eksportu oraz urlopu (!) prośby nie zrealizowała (lipiec/sierpień 1976r.). Zakup w polskim sklepie także się nie powiódł. Dalej jednak już było tylko lepiej. Redakcja zwróciła uwagę, że do produkcji wybrano urządzenia, proste, mało skomplikowane, choć niezbyt wysokiej klasy, to jednak poszukiwane na rynku konsumpcyjnym. Ostateczny wydźwięk testu był pozytywny. Pochwalono urządzenie za jakość montażu i przemyślaną koncepcję budowy mechanicznej, zwracając uwagę na łatwy demontaż elementów obudowy i dobry dostęp do podzespołów. Uzyskano najlepszy możliwie efekt najmniejszym nakładem pracy. Mechanikę uznano za prostą, wytykając jednak brak funkcji autostopu. Pomiary parametrów potwierdziły te deklarowane przez producenta w instrukcji obsługi. Jak stwierdził redaktor, licencja Grundig oraz znaki producenta zobowiązują do zachowania odpowiedniej jakości. Ostatecznie napisano, że MK235 reprezentuje pod względem wzornictwa topowy poziom w swojej klasie, a zjednoczenie dokonało dobrego wyboru na wyrób licencyjny, wdrażając model przemyślany i dobrej jakości, odrzucając te tańsze i gorsze. Nawet wytknięto, że dzięki MK235, ZRK osiągnął wyższy niż przemysł czechosłowacki, poziom jakościowy magnetofonów kasetowych – tym bardziej że tradycje i doświadczenia przemysłu PRL i Czechosłowaków są zgoła różne.
 <center>[[File:mk235_IMG_20211003_135144.jpg|256px]]  [[File:mk235_IMG_20211003_135151.jpg|256px]]  [[File:mk235_IMG_20211003_140146.jpg|256px]]  [[File:mk235_IMG_20211003_140209.jpg|256px]]  [[File:mk235_IMG_20211003_140230.jpg|256px]]  [[File:mk235_IMG_20211003_141233.jpg|256px]]  [[File:mk235_IMG_20211003_141558.jpg|256px]]  [[File:mk235_IMG_20211204_105233.jpg|256px]]  [[File:mk235_IMG_20211204_105359.jpg|256px]]  [[File:mk235_IMG_20211204_105531.jpg|256px]]</center>

@@ Linia 40: / Linia 40: @@
 <center>[[File:nowatech_IMG_20211003_141020.jpg|256px]]  [[File:nowatech_IMG_20211003_141041.jpg|256px]]  [[File:nowatech_IMG_20211003_141104.jpg|256px]]</center>
 <center>[[File:mk433_IMG_1069.JPG|256px]]  [[File:mk433_IMG_1071.JPG|256px]]</center>
-[folder_rk1502]
 Model MK232P został zaadaptowany przez zakład ELMASZ, który wypuścił model RZ 1502, pozwalający odczytywać taśmy zapisane na rejestratorach kasetowych RS 1490 i 1499. Model ten cechował się dwoma prędkościami przesuwu taśmy 1,2 cm oraz 2,4 wraz z możliwością ich płynnej regulacji, co było podyktowane parametrami nagrywaczy.

@@ Linia 39: / Linia 39: @@
 Na bazie modelu MK232P powstały także konstrukcje pochodne. Lata 80. to era komputerów domowych i programów na kasetach magnetofonowych. Z myślą o współpracy z komputerami ZX Spektrum oraz Elwro 800 Junior powstały dwa modele – MK 432 Nowatech oraz MK433 Data Recorder, nazywane tez „urządzeniami kasetowymi”. Obydwa modele nie różniły się znacząco od bazowego MK232P, główną zmianą był przełącznik dane-muzyka, zmieniający tryb pracy automatyki podczas zapisu na taśmie. Zmieniono typ głowicy uniwersalnej na „lepszą” aby zminimalizować błędy podczas wgrywania programów z taśmy. Publikacje prasowe podpowiadały, jak dostosować posiadane już MK232 i MK232P aby polepszyć ich współpracę z komputerami bez zakupu modelu dedykowanego komputerom, który był odpowiednio droższy.
-[folder_nowatech]
+<center>[[File:nowatech_IMG_20211003_141020.jpg|256px]]  [[File:nowatech_IMG_20211003_141041.jpg|256px]]  [[File:nowatech_IMG_20211003_141104.jpg|256px]]</center>
 <center>[[File:mk433_IMG_1069.JPG|256px]]  [[File:mk433_IMG_1071.JPG|256px]]</center>

← poprzednia wersja		Wersja z 13:13, 29 kwi 2022
Linia 42:		Linia 42:

	[folder_mk433]		[folder_mk433]
		+	<center>[[File:mk433_IMG_1069.JPG\|256px]] [[File:mk433_IMG_1071.JPG\|256px]]</center>

	[folder_rk1502]		[folder_rk1502]

@@ Linia 31: / Linia 31: @@
 W roku 1979 pojawił się następca pod oznaczeniem MK232. W zasadzie był to lifting drugiej serii MK235. Główną zmianą wizualna była inna kieszeń kasety – srebrna z dużym okienkiem, pozwalającym lepiej obserwować ilość taśmy oraz wyeksponować używaną kasetę. Konstrukcja magnetofonu oraz parametry pozostały bez zmian. Potwierdza to także instrukcja obsługi do MK232, stanowiąca, że magnetofon ten nie różni się od MK235 za wyjątkiem braku wskaźnika baterii. Znajduje się tam jeszcze jedna ciekawostka. Na schemacie ideowym widnieją oznaczenia MK232 i B 265. O ile B 265 to model widmo obecny na papierze, o tyle C 265 to już model Grundig, który wreszcie doczekał się układu scalonego we wzmacniaczu mocy. Przypadkowa zbieżność? Pozbyto się także archaizmu, obecnego zarówno w poprzedniku - modelu polskim jak i niemieckim – prostownik selenowy zastąpiono diodami krzemowymi. Kieszeń kasety w MK232 i niemieckim C265 to ten sam podzespół, różniący się jedynie kolorem – polska jest srebrna, a niemiecka czarna. MK232 początkowo produkowano w ZRK, dość szybko przeniesiono jego produkcję do Zakładu Wytwórczego Magnetofonów „Unitra Lubartów” w Lubartowie, który w 1979 roku wydzielono ze struktury ZRK jako samodzielny zakład.
-[folder_mk232p] [folder mk232p_karton]
+<center>[[File:mk232p_IMG_20211003_140516.jpg|256px]]  [[File:mk232p_IMG_20211003_140520.jpg|256px]]  [[File:mk232p_IMG_20211003_140542.jpg|256px]]  [[File:mk232p_IMG_20211003_140559.jpg|256px]]  [[File:mk232p_IMG_20211003_141753.jpg|256px]]  [[File:mk232p_IMG-20211024-WA0000.jpg|256px]]  [[File:mk232p_IMG-20211024-WA0005.jpg|256px]]</center>
 Początek lat 80 to nie tylko kryzys. Kontynuowano współpracę z Grundigiem na zakupy licencyjne, tym razem wdrażając modele serii RB oraz RM. Nie spowodowało to jednak wygaszenia produkcji modelu MK232. Lubartów kontynuował tę linię, wprowadzając do produkcji jeszcze dwa modele – MK232M oraz MK232P. Pierwszy, będący swoistym modelem przejściowym, stanowił zmieniony elektrycznie model MK232. Główna zmiana to nowy obwód drukowany oraz zmieniona część elektryczna, choć zmiany nie były duże. W ramach cięć dewizowych, zastąpiono specyficzny importowany przełącznik zapis-odczyt standardowym, krajowym izostatem. Kieszeń kasety, chociaż dalej posiadała duże okienko, zyskała inny wystrój, w postaci czarnej ramki plastikowej dostosowanej kolorem do frontu magnetofonu. Model ten produkowano krótko, gdyż szybko wprowadzono następny wariant  pod nazwą MK232P. Model odziedziczył elektronikę po MK232M, dodatkowo zmieniono głośnik z owalnego na okrągły /choć na początku zdarzały się modele z głośnikiem owalnym/, o niestety gorszym brzmieniu. Inna była także głowica uniwersalna, produkcji krajowej, uważana za gorszą i mniej trwałą niż poprzedniczka. Pozbyto się wszelkich oznaczeń świadczącej o licencji firmy Grundig, a z ozdobnych elementów aluminiowych w kolorze srebrnym została jedynie wysuwana rączka. Zapanowała zatem dominująca czerń i plastik, znak epoki lat 80. Mimo to, zdarzały się egzemplarze w kolorach innym niż czarny, jak na przytoczonych zdjęciach. Sam magnetofon produkowano w dwóch seriach, o czym świadczyła nalepka znamionowa umieszczona w komorze bateryjnej – druga seria posiadała dopisek „seria B”. Ten model przetrwał w produkcji najdłużej i w największej ilości zagościł na rynku, choć w latach 80, a zwłaszcza drugiej połowie, nie był już towarem tak pożądanym, jak jego brat MK235 w momencie debiutu. W czasie gdy stereofonia w sprzęcie przenośnym już nie dziwiła, MK232P był niczym poprzednia generacja, przestarzały wytwór poprzedniej epoki. Brak jednoznacznego potwierdzenia, kiedy został wycofany z produkcji. Na pewno był produkowany zbyt długo jak na warunki rynkowe, jednakże PRL pod względem dostaw towarów rządził się swoimi prawami.

← poprzednia wersja		Wersja z 13:07, 29 kwi 2022
Linia 32:		Linia 32:

	[folder_mk232p] [folder mk232p_karton]		[folder_mk232p] [folder mk232p_karton]
		+	<center></center>

	Początek lat 80 to nie tylko kryzys. Kontynuowano współpracę z Grundigiem na zakupy licencyjne, tym razem wdrażając modele serii RB oraz RM. Nie spowodowało to jednak wygaszenia produkcji modelu MK232. Lubartów kontynuował tę linię, wprowadzając do produkcji jeszcze dwa modele – MK232M oraz MK232P. Pierwszy, będący swoistym modelem przejściowym, stanowił zmieniony elektrycznie model MK232. Główna zmiana to nowy obwód drukowany oraz zmieniona część elektryczna, choć zmiany nie były duże. W ramach cięć dewizowych, zastąpiono specyficzny importowany przełącznik zapis-odczyt standardowym, krajowym izostatem. Kieszeń kasety, chociaż dalej posiadała duże okienko, zyskała inny wystrój, w postaci czarnej ramki plastikowej dostosowanej kolorem do frontu magnetofonu. Model ten produkowano krótko, gdyż szybko wprowadzono następny wariant pod nazwą MK232P. Model odziedziczył elektronikę po MK232M, dodatkowo zmieniono głośnik z owalnego na okrągły /choć na początku zdarzały się modele z głośnikiem owalnym/, o niestety gorszym brzmieniu. Inna była także głowica uniwersalna, produkcji krajowej, uważana za gorszą i mniej trwałą niż poprzedniczka. Pozbyto się wszelkich oznaczeń świadczącej o licencji firmy Grundig, a z ozdobnych elementów aluminiowych w kolorze srebrnym została jedynie wysuwana rączka. Zapanowała zatem dominująca czerń i plastik, znak epoki lat 80. Mimo to, zdarzały się egzemplarze w kolorach innym niż czarny, jak na przytoczonych zdjęciach. Sam magnetofon produkowano w dwóch seriach, o czym świadczyła nalepka znamionowa umieszczona w komorze bateryjnej – druga seria posiadała dopisek „seria B”. Ten model przetrwał w produkcji najdłużej i w największej ilości zagościł na rynku, choć w latach 80, a zwłaszcza drugiej połowie, nie był już towarem tak pożądanym, jak jego brat MK235 w momencie debiutu. W czasie gdy stereofonia w sprzęcie przenośnym już nie dziwiła, MK232P był niczym poprzednia generacja, przestarzały wytwór poprzedniej epoki. Brak jednoznacznego potwierdzenia, kiedy został wycofany z produkcji. Na pewno był produkowany zbyt długo jak na warunki rynkowe, jednakże PRL pod względem dostaw towarów rządził się swoimi prawami.		Początek lat 80 to nie tylko kryzys. Kontynuowano współpracę z Grundigiem na zakupy licencyjne, tym razem wdrażając modele serii RB oraz RM. Nie spowodowało to jednak wygaszenia produkcji modelu MK232. Lubartów kontynuował tę linię, wprowadzając do produkcji jeszcze dwa modele – MK232M oraz MK232P. Pierwszy, będący swoistym modelem przejściowym, stanowił zmieniony elektrycznie model MK232. Główna zmiana to nowy obwód drukowany oraz zmieniona część elektryczna, choć zmiany nie były duże. W ramach cięć dewizowych, zastąpiono specyficzny importowany przełącznik zapis-odczyt standardowym, krajowym izostatem. Kieszeń kasety, chociaż dalej posiadała duże okienko, zyskała inny wystrój, w postaci czarnej ramki plastikowej dostosowanej kolorem do frontu magnetofonu. Model ten produkowano krótko, gdyż szybko wprowadzono następny wariant pod nazwą MK232P. Model odziedziczył elektronikę po MK232M, dodatkowo zmieniono głośnik z owalnego na okrągły /choć na początku zdarzały się modele z głośnikiem owalnym/, o niestety gorszym brzmieniu. Inna była także głowica uniwersalna, produkcji krajowej, uważana za gorszą i mniej trwałą niż poprzedniczka. Pozbyto się wszelkich oznaczeń świadczącej o licencji firmy Grundig, a z ozdobnych elementów aluminiowych w kolorze srebrnym została jedynie wysuwana rączka. Zapanowała zatem dominująca czerń i plastik, znak epoki lat 80. Mimo to, zdarzały się egzemplarze w kolorach innym niż czarny, jak na przytoczonych zdjęciach. Sam magnetofon produkowano w dwóch seriach, o czym świadczyła nalepka znamionowa umieszczona w komorze bateryjnej – druga seria posiadała dopisek „seria B”. Ten model przetrwał w produkcji najdłużej i w największej ilości zagościł na rynku, choć w latach 80, a zwłaszcza drugiej połowie, nie był już towarem tak pożądanym, jak jego brat MK235 w momencie debiutu. W czasie gdy stereofonia w sprzęcie przenośnym już nie dziwiła, MK232P był niczym poprzednia generacja, przestarzały wytwór poprzedniej epoki. Brak jednoznacznego potwierdzenia, kiedy został wycofany z produkcji. Na pewno był produkowany zbyt długo jak na warunki rynkowe, jednakże PRL pod względem dostaw towarów rządził się swoimi prawami.

@@ Linia 51: / Linia 51: @@
 Licencja z Grundigiem opiewała na dwa modele – oprócz kasetowego MK235 wybrano także model MK2500, wyposażonym dodatkowo w sekcję odbiornika radiowego na falach FM, długich i średnich. Główne założenia konstrukcyjne, mechaniczne oraz elektryczne były kalką MK235. Sekcja radiowa reprezentowała typowy poziom wyrobów swojego segmentu. Odbiornik posiadał wysuwaną antenę dla zakresu FM i wewnętrzną ferrytową dla sekcji AM, nagrywanie było możliwe także z radia. W przeciwieństwie do MK235, model ten od początku nie posiadał wskaźnika poziomu baterii. Ciekawostką jest to, że według testu Amatorskie Radio, model z radiem posiadał lepsze brzmienie od MK235, co według testującego miało być spowodowane większymi rozmiarami obudowy. Model ten o niewątpliwe bogatszej funkcjonalności względem MK235, był niestety dużo droższy – jego cena wynosiła 5200 zł w porównaniu do 3000 zł za MK 235. Produkcję MK2500 zakończono w roku 1980, przenosząc ją do zakładów ELTRA w Bydgoszczy. Tam uruchomiono ją ponownie, wypuszczając już jako model „spolonizowany” pod nazwą Eltra MK 2500A. Cechą charakterystyczną odróżniającą model 2500A od 2500 jest czerwony znaczek Unitra zamiast Grundig oraz odwrotnie naniesiona skala radiowa względem modelu produkcji ZRK. W późniejszym czasie zmieniono także płytkę z elektroniką, co było determinowane zastąpieniem importowanej listwy zapis-odczyt krajowym izostatem.
-[folder_mk2500]
+<center>[[File:MK2500.JPG|256px]]  [[File:MK2500v2.JPG|256px]]  [[File:MK2500v3.JPG|256px]]  [[File:MK2500v4.JPG|256px]]  [[File:MK2500v5.JPG|256px]]  [[File:MK2500v6.JPG|256px]]</center>
 Zgodnie z ówczesną polityką modernizacji przemysłu, licencja oprócz zapewnienia nam gotowego produktu, dawała także technologię i możliwość rozwoju dla zakładów w dłuższej perspektywie czasu. Chodziło głównie o modernizację już istniejących wyrobów oraz wdrażanie nowych krajowych opracowań. ZRK opracowując magnetofon hi fi FINEZJA wykorzystało mechanikę z MK235, odpowiednio zmodernizowaną i o wyższym rygorze jakościowym. Główne zmiany to zastosowanie klasycznego klawiszowego sterowania funkcjami mechanizmu oraz pełnoprawnego autostopu. Podobna drogą poszedł MAGMOR w swoich magnetofonach serii MSD 1402, 1405 oraz 5220. W urządzeniach przenośnych sytuacja była bardziej skomplikowana. Eltra wykorzystała model MK2500A do wdrożenia własnych urządzeń monofonicznych pod nazwami MARTA, EMILIA oraz stereofonicznych KLAUDIA i HANIA, które odziedziczyły po serii MK mechanikę magnetofonu, z mniejszymi lub większymi zmianami. Lubartów stworzył WILGĘ, której główną zaletą było zmieszczenie funkcjonalności radia i magnetofonu w obudowę wielkości MK235 oraz dodanie prymitywnego auto-stopu. Pojedyncze komponenty np. głowice, silnik, zębatki mechanizmu, elementy obudowy były stosowane w wielu produktach zjednoczenia.

@@ Linia 27: / Linia 27: @@
 Magnetofon stylistycznie nie zmieniał się znacząco – w trakcie produkcji obowiązywały dwa wzory kieszeni kasety oraz dwa warianty wystroju ścianki przedniej. Co ciekawe, chronologicznie wystrój modelu polskiego był odwrotny niż modelu niemieckiego. Nowy wystrój przodu oraz usunięcie wskaźnika baterii nastąpiło w roku 1978 roku. Zaczęły się pojawiać egzemplarze z charakterystycznym znakiem jakości klasy pierwszej „1” oraz posiadające już krajowe oznaczenie „Unitra ZRK”.
-[folder_mk232]
+<center>[[File:mk232_IMG_20211003_140747.jpg|256px]]  [[File:mk232_IMG_20211003_140813.jpg|256px]]  [[File:mk232_IMG_20211003_140827.jpg|256px]]  [[File:mk232_IMG_20211003_140855.jpg|256px]]  [[File:mk232_IMG_20211003_140909.jpg|256px]]  [[File:mk232_IMG_20211003_141623.jpg|256px]]</center>
 W roku 1979 pojawił się następca pod oznaczeniem MK232. W zasadzie był to lifting drugiej serii MK235. Główną zmianą wizualna była inna kieszeń kasety – srebrna z dużym okienkiem, pozwalającym lepiej obserwować ilość taśmy oraz wyeksponować używaną kasetę. Konstrukcja magnetofonu oraz parametry pozostały bez zmian. Potwierdza to także instrukcja obsługi do MK232, stanowiąca, że magnetofon ten nie różni się od MK235 za wyjątkiem braku wskaźnika baterii. Znajduje się tam jeszcze jedna ciekawostka. Na schemacie ideowym widnieją oznaczenia MK232 i B 265. O ile B 265 to model widmo obecny na papierze, o tyle C 265 to już model Grundig, który wreszcie doczekał się układu scalonego we wzmacniaczu mocy. Przypadkowa zbieżność? Pozbyto się także archaizmu, obecnego zarówno w poprzedniku - modelu polskim jak i niemieckim – prostownik selenowy zastąpiono diodami krzemowymi. Kieszeń kasety w MK232 i niemieckim C265 to ten sam podzespół, różniący się jedynie kolorem – polska jest srebrna, a niemiecka czarna. MK232 początkowo produkowano w ZRK, dość szybko przeniesiono jego produkcję do Zakładu Wytwórczego Magnetofonów „Unitra Lubartów” w Lubartowie, który w 1979 roku wydzielono ze struktury ZRK jako samodzielny zakład.

@@ Linia 15: / Linia 15: @@
 W polskiej prasie próżno szukać informacji czy też recenzji nowego modelu. Z pomocą przychodzi jednak zagraniczne czasopismo – w czechosłowackim Amaterskie Radio na ślad licencji Grundiga można trafić dwa razy – w numerze 5/1976 przy okazji prezentacji polskich produktów oraz ponownie w numerze 1/1977, kiedy już poświęcono nowemu wyrobowi (właściwie wyrobom, gdyż opisano także model MK2500) osobny artykuł. Pozytywnie zachęcona redakcja, postanowiła przetestować produkt, jednakże okazało się to nie być takie proste. Egzemplarz do testów został wypożyczony drogą prywatną, gdyż fabryka z powodu eksportu oraz urlopu (!) prośby nie zrealizowała (lipiec/sierpień 1976r.). Zakup w polskim sklepie także się nie powiódł. Dalej jednak już było tylko lepiej. Redakcja zwróciła uwagę, że do produkcji wybrano urządzenia, proste, mało skomplikowane, choć niezbyt wysokiej klasy, to jednak poszukiwane na rynku konsumpcyjnym. Ostateczny wydźwięk testu był pozytywny. Pochwalono urządzenie za jakość montażu i przemyślaną koncepcję budowy mechanicznej, zwracając uwagę na łatwy demontaż elementów obudowy i dobry dostęp do podzespołów. Uzyskano najlepszy możliwie efekt najmniejszym nakładem pracy. Mechanikę uznano za prostą, wytykając jednak brak funkcji autostopu. Pomiary parametrów potwierdziły te deklarowane przez producenta w instrukcji obsługi. Jak stwierdził redaktor, licencja Grundig oraz znaki producenta zobowiązują do zachowania odpowiedniej jakości. Ostatecznie napisano, że MK235 reprezentuje pod względem wzornictwa topowy poziom w swojej klasie, a zjednoczenie dokonało dobrego wyboru na wyrób licencyjny, wdrażając model przemyślany i dobrej jakości, odrzucając te tańsze i gorsze. Nawet wytknięto, że dzięki MK235, ZRK osiągnął wyższy niż przemysł czechosłowacki, poziom jakościowy magnetofonów kasetowych – tym bardziej że tradycje i doświadczenia przemysłu PRL i Czechosłowaków są zgoła różne.
-[folder_mk235]
+<center>[[File:mk235_IMG_20211003_135144.jpg|256px]]  [[File:mk235_IMG_20211003_135151.jpg|256px]]  [[File:mk235_IMG_20211003_140146.jpg|256px]]  [[File:mk235_IMG_20211003_140209.jpg|256px]]  [[File:mk235_IMG_20211003_140230.jpg|256px]]  [[File:mk235_IMG_20211003_141233.jpg|256px]]  [[File:mk235_IMG_20211003_141558.jpg|256px]]  [[File:mk235_IMG_20211204_105233.jpg|256px]]  [[File:mk235_IMG_20211204_105359.jpg|256px]]  [[File:mk235_IMG_20211204_105531.jpg|256px]]</center>
 Jak widać, laurka pochwalna należy się Grundigowi – opracował sensowny magnetofon przenośny, natomiast nasi decydenci „jedynie” wybrali to co było wtedy najlepsze do wyboru i na co było nas stać. Co istotne, nasz licencyjny wariant nie różnił się „in minus” w stosunku do pierwowzoru, przynajmniej w początkowym etapie produkcji. Normą było wdrażanie do produkcji modeli dostosowanych do realiów przemysłowych PRL – czytaj – zubożonych lub czasem ewidentnie przestarzałych o jedną generację. W tym przypadku, nie licząc nazwy, była jedna istotna, ale „in plus” zmiana – C235 posiadał wzmacniacz mocy wykonany na tranzystorach germanowych. MK235 już unowocześniono, wstawiając w ich miejsce krajowy układ scalony UL1498. Aż dziw, że nie postanowiono pochwalić się stosownym oznaczeniem IC na obudowie, jak chociażby miało to miejsce w przypadku zmodernizowanych MK125 IC czy 122 IC. Porównując MK235 z modelami licencji Thomsona, widać skok o generację do przodu, nie tylko pod względem wzorniczym, ale także elektromechanicznym. Zgodnie z trendami, wszechobecne było zastosowanie tworzyw sztucznych, ograniczając elementy metalowe do minimum. Korpus magnetofonu stanowił jeden element wykonywany metodą wtryskową, do którego montowano poszczególne elementy mechanizmu, elektroniki oraz resztę wyposażenia. Osobnymi elementami były przód obudowy z klapką kasety, tylna obudowa zamykana na zatrzaski oraz rączka, dyskretnie wysuwana z górnej powierzchni magnetofonu. Wszystkie elementy obsługi za wyjątkiem dźwigni otwierania kasety umieszczono na górnym panelu – od lewej przycisk przesuwu taśmy, dźwigniowy manipulator przewijania taśmy /bez blokady, wymagający trzymania w trakcie przewijania/, przycisk stop oraz czerwony guzik nagrywania. Dwa suwakowe potencjometry odpowiadały za regulację barwy tonu oraz siły głosu. Zarówno C235, jak i MK235 z pierwszego etapu produkcji posiadały wskaźnik stanu baterii, wychyłowy, umieszczony po prawej stronie suwaków regulacyjnych. W pierwowzorze ostał się on do końca produkcji, natomiast w polskim wariancie istniał do pewnego momentu, choć otwór w korpusie jak i płytka drukowana pozwalały dalej na jego montaż. Był to pierwszy etap dostosowania /lub jak kto woli – zubożania/ modelu licencyjnego do polskich realiów. Charakterystyczną cechą była wspomniana już tylna pokrywa na zatrzaskach, po której zdjęciu użytkownik zyskiwał dostęp nie tylko do pojemnika z bateriami, ale także do płytki drukowanej oraz prawie całej mechaniki. Pozwalało to wiele napraw wykonać samodzielnie, nie naruszając fabrycznej plomby, która broniła dostępu do demontażu ściany przedniej urządzenia. Ciekawostkę stanowi opis wraz z rysunkiem, wytłoczony od wewnętrznej strony tylnej pokrywy, z zaznaczonymi elementami kalibracyjnymi magnetofonu /prędkość przesuwu, prąd podkładu, prąd spoczynkowy wzmacniacza/. To ostatnie było nieobecne w polskiej wersji z powodu innej konstrukcji stopnia mocy, mimo to aż do końca produkcji wraz z modelem MK232P włącznie, opis ten pozostał niezmieniony. Rozwiązanie klapy na zatrzaskach /które z czasem lubią się wyginać aż w końcu się wyłamują/ i braku dostępu do przedniej części, choć pomocne, wydaje się być absurdalne – cały mechanizm na wierzchu, ale dostęp do głowic, wałka przesuwu czy rolki już właściwie zerowy. Instrukcja obsługi wspominała o czyszczeniu toru taśmy, jednakże bez demontażu przedniej pokrywy obudowy, a zarazem zdjęcia plomby, jest to mocno utrudnione. Magnetofon ze względu na swój przenośny charakter, ma dwa sposoby zasilania – wspomniane już baterie w ilości 5 sztuk R14, umieszczanych w specjalnej plastikowej rurce, oraz 220V z sieci AC. Model C235 dzięki innej konstrukcji uzwojenia pierwotnego transformatora pozwalał też na zasilanie napięciem AC 110V, w polskim modelu zrezygnowano z tego, choć gniazdko z przełącznikiem napięć pozostało. Magnetofon umożliwiał nagrywanie z wbudowanego mikrofonu oraz źródła zewnętrznego, przyłączanego za pomocą odpowiedniego przewodu DIN. Brak jednak było regulacji poziomu zapisu oraz wskaźnika jej poziomu. Wszystko odbywało się automatycznie, o czym stanowił dumnie obecny na przedniej ściance napis AUTOMATIC.